Κυριακή, 26 Δεκεμβρίου 2010

Χριστούγεννα




Χριστούγεννα. Πόσες σκέψεις βγαίνουν από αυτή τη λέξη..

Υποτίθεται ότι τα Χριστούγεννα είναι η γιορτή της χαράς. Στολίσματα, τραγούδια,κρύο,αν είμαστε τυχεροί και λίγο χιόνι (δυστυχώς ο Βόλος δεν ήταν τυχερός φέτος),καλή παρέα,ανταλλαγή δώρων..όλα αυτά δημιουργούν την πιο γιορτινή ατμόσφαιρα σε όλο τον χρόνο.

Αυτά σαν εικόνα φαντάζουν τέλεια,φανταστικά,μαγικά..αλλά όπως πάντα,πίσω από μια τέλεια ‘εικόνα’ κρύβεται κάτι άλλο. Οι περισσότεροι από εμάς βλέπουν τα Χριστούγεννα σαν την ‘γιορτή της μελαγχολίας’.Πως να περάσεις πραγματικά όμορφα σε μια τέτοια γιορτή αν η ψυχή σου δεν βρίσκεται σε ηρεμία?Αν σου λείπει κάτι ή κάποιος?Αν λείπουν κομμάτια από το puzzle σου?Λίγο δύσκολο..

Για πολλούς λοιπόν τα Χριστούγεννα δεν είναι κάτι άλλο παρά ένα καλοφτιαγμένο καλούπι στο οποίο μπορούμε να κρυφτούμε για λίγο και να νομίζουμε ότι όλα είναι καλά. Μερικοί διαλέγουμε να πάμε σε κάποιο κέντρο διασκέδασης με έντονη μουσική και αλκοόλ,γιατί πολύ απλά αυτά τα δύο θα ‘παγώσουν’ τον εγκέφαλο μας για κάποιες ώρες. Άλλοι διαλέγουμε να μαζευτούμε με την παρέα μας σε κάποιο πιο ήσυχο μέρος να τα πιούμε,να κάνουμε χαβαλέ κλπ. Ο καθένας βρίσκει την κρυψώνα του πάντως. Μέχρι το επόμενο πρωί...


Και του χρόνου..

Παρασκευή, 8 Οκτωβρίου 2010

Μικρή Ιστοριούλα





Σήμερα άκουσα μια ιστορία που με προβλημάτισε αρκετά. Για όσους κατοικούν στην
"όμορφη" Αθήνα και χρησιμοποιούν Μετρό και Ηλεκτρικό θα έχουν γνώση για την υστερία
που επικρατεί στην επιβίβαση των επιβατών. Όλοι τρέχουν να μπουν πρώτοι μέσα στο βαγόνι, να προλάβουν την πολυπόθητη θέση και από εκεί και πέρα, δεν πάει να γυρίσει και ο κόσμος ανάποδα? Αρκεί να στρογγυλοκάτσει το ωραίο μας κωλαράκι! Η ιστορία λοιπόν έχει ως εξής.

Ένας μεσήλικας που υπέφερε από τύφλωση πήγε να μπει στο βαγόνι του ηλεκτρικού όμως κάπου μπλέχτηκε με το μπαστούνι του όπως έμπαινε και έπεσε. Ώρα αιχμής, πλήθος κόσμου δίπλα του, θα έλεγε κάνεις ότι.. εντάξει αφού δεν χτύπησε θα τον βοηθήσουν να σηκωθεί και να μπει στο βαγόνι και όλα θα κυλίσουν ομαλά! Αμ δε! Welcome to Athens! Όχι μόνο δεν τον βοήθησαν, αλλά τον ποδοπάτησαν κιόλας! Είπαμε, έχουμε αγώνα ποιός θα προλάβει άδεια θέση! Που καιρός για τέτοια! Έχουμε λοιπόν μια μικρή ομάδα χαμογελαστών ατόμων που ικανοποίησαν το κωλαράκι τους, μια μεγαλύτερη ομάδα κατσουφιασμένων ατόμων που έχασαν τον αγώνα της "πρώτης θέσης" και έναν τυφλό πεσμένο στο έδαφος να αγωνιά να μπει στο τραίνο! Ευτυχώς βρέθηκε ένα παλικάρι (που, σημείωση, δεν ήταν ένας από τους επιβάτες) και τον βοήθησε να σηκωθεί..

Athens Uber Alles

Σάββατο, 3 Ιουλίου 2010

Pretty bubbles in the air




I'm forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air.
They fly so high,
Nearly reach the sky,
Then like my dreams,
They fade and die.
Fortune's always hiding,
I've looked everywhere,
I'm forever blowing bubbles,
Pretty bubbles in the air.


Ξυπνάει
Ανάσα
Κοιτάει
Ανάσα
Προχωράει
Σκαρφαλώνει
Γελάει
Κλαίει

Ξύλο..
Πέτρα..
Ατσάλι!

Προχωράει
Δίνει
Δέχεται
Αντέχει

Ατσάλι.

Χαμογελάει
Δακρύζει
Πέφτει
Νοσταλγεί
Ανάσα..

Ατσάλι?

Τρίτη, 18 Μαΐου 2010

Ένα ταξίδι στους δρόμους της Αθήνας.

Ας πάμε μαζί, έναν περίπατο στο κέντρο της Αθήνας. Καθώς περπατάμε στην πλατεία συντάγματος, καθώς βγαίνουμε από έναν σταθμό του μετρό, πολλές φορές βλέπουμε να μας πλησιάζει ένα σχετικά νεαρό άτομο, στην ηλικία των 20-25 χρονών και να μας ζητάει να του δώσουμε ένα ευρώ, πότε για να εκδόσει ενα εισητήριο, πότε για να πάρει να φάει μια τυρόπιτα. Το άτομο αυτό, έχει χάσει κάποια απ’ τα δόντια του, δυσκολεύεται να συλλαβήσει, και πολλές φορές παραπατάει. Προφανώς, τα άτομα αυτά δεν είναι άλλα απ’ τους ναρκομανείς. Άτομα σαν κι εμένα, που πρακτικά η ζωή μας ειναι στο κέντρο, πολύ εύκολα λέμε «σόρρυ ρε φίλε, αλλά δεν έχω πάνω μου ψιλά». Ένα απολύτως φυσιολογικό φαινόμενο, δεδομένων των καταστάσεων, που μας έχουν δημιουργήσει μια ψυχολογική ανοσία στην παρακμή του συνανθρώπου μας. Αν, όμως, είμασταν εμείς στην θέση τους, κάλλιστα, όχι απλά θα ζητούσαμε, θα απαιτούσαμε μάλλον για βοήθεια. Είμαστε οι ίδιοι ηθικοί αυτουργοί με την αδιαφορία μας.
Ας μην μείνουμε όμως εκεί, πάμε μια βόλτα προς την σοφοκλέους, λίγους μήνες πριν. Έξω απ’ το ΟΚΑΝΑ, το απόλυτο εμπόριο ναρκωτικών ουσιών. Οι αστυνομικοί απλά κοιτάζουν από μακριά, ενώ οι πεζοί, όσοι αναγκαστικά περνούν από εκεί, βαδίζουν γρήγορα φοβισμένοι απ’ το τοπίο. Στα σκαλιά των σπιτιών, άτομα σαν κι εμάς, χορηγούν δόσεις ηρωίνης ο έναν στον άλλον, το μεσημέρι, χωρίς να μην συμβαίνει τίποτα. Είναι λογικό όμως, αφού κι αυτοί έχουν δημιουργήσει μια ανοσία στον φόβο. Δεν φοβούνται μήπως τους πιάσουν, γιατί ξέρουν ότι δεν θα συμβεί ποτέ. Όσοι ναρκομανείς προμηθεύονται την μεθαδόνη τους απ’ το κέντρο απεξάρτησης, πάνε γρήγορα και την πουλάνε σαν ένα φτηνό υποκοτατάστατο σε ‘δικούς’ τους ανθρώπους. Λίγο πιο πέρα, αστυνομικοί ξεσπάνε σε ανυπεράσπιστους ναρκομανείς, που εκείνη την ώρα μάλλον ταξιδεύουν στον έβδομο ουρανό.
Και μετά; Μετά γίνεται μια τρανή επιχείρηση ΄σκούπας΄από την αγαπημένη μας αστυνομία. Η Σοφοκλέους καθάρισε. Σωθήκαμε όμως? Εξαφανίστηκαν ξαφνικά όλοι οι νέοι Φαουστ? Μόνο που αντί για γνώση και λεφτά, αυτοί απλα αναζητούν την απελευθέρωση. Απελευθέρωση απ’ τα βάσανα, απελευθέρωση απ’ τον υλισμό που επικρατεί. Στην αναζήτησή τους, εμπιστεύονται σαν αθώα παιδιά, τον πρώτο άγνωστο, που θα τους δώσει αυτό το γλυφιτζούρι. Εκείνο το γλυφιτζούρι, που θα προσφέρει, λίγες ώρες νιρβάνας, αλλά που θα αρχίσει να τραβάει αργά και βασανιστικά την ψυχή απ’ το σώμα. Εφαφανίστηκαν όλοι αυτοί οι έμποροι θανάτου?
Η απάντηση είναι πως όχι, απλά μεταφέρθηκαν κάπου αλλού. Συγκεκριμένα, μεταφέρθηκαν γύρω απ’ τον σταθμό του Μεταξουργείου. Εκεί πλέον, το νέο επάξιο μέλαθρον της διαφθοράς, διεκδικεί επάξια το ρόλο του, αφού σε ώρες αιχμής, θα δεις άτομα να κλέβουν τσάντες από ανυπεράσπιστες γιαγιάδες, χτυπάνε πρέζα κλπ.
Προτού ρωτήσουμε τι κάνει το κράτος, ένα ερώτημα μεσουρανεί. Εμείς, σαν ‘ενεργοί’ πολίτες (που λέει ο λόγος δηλαδή, μία πλάκα κάνω), τι κάνουμε? Ψηφίζουμε ΠΑΣΟΚ και ΝΟΥΔΟΥ? ΠΑΣΠ ή όπως σκατά λένε την αντίστοιχη παράταξη? Πάμε στα κλαμπ και κουνιάμε τα γαμάτα κορμιά μας στους ρυθμούς της κάθε παρακμιακής επίκαιρης και μη επιτυχίας?

ΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΕΥΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΑΣ, ΓΙΑ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΜΑΣ.

Και κάπου εδώ, εισβάλλει η άβολη σιωπή. Δεν κάνουμε τίποτα, αυτή είναι η αλήθεια. Αντί να λέμε για το πόσο φιλόδοροι είμασταν που δώσαμε 5 ευρώ μέσα σε έναν ολόκληρο χρόνο σε ναρκομανείς, ζητιάνους, άστεγους, ας μην πάμε μια φορά στο κλαμπ, ας μην πάμε μια φορα στην μύκονο, ας μην πάρουμε το νέο ρούχο που θέλαμε, και ας πάμε ο καθένας, να αγοράσουμε μια κουβέρτα, ένα καρβέλι, κάτι βρε αδερφέ. Και ας το δώσουμε σε αυτούς που το έχουν ανάγκη. Γιατί κι εμείς θα μπορούσαμε να ‘μαστε σ’ αυτήν την θέση, κι εμείς θα μπορούσαμε να ζούμε αυτό το ατέλειωτο μαρτύριο.

Τελειώνει ίσως ουτοπικά, άρχισε με θέμα την κατάσταση στην Αθήνα και εξελίχθηκε σε μία πρό(σ)κληση ανθρωπιάς. Συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες.

-Άγγελος

Τετάρτη, 21 Απριλίου 2010

C'est La Vie

Σκευτόμουνα από καιρό να δημιουργήσω ένα blog,για την ακρίβεια σχεδόν 3 χρόνια και πήρα επιτέλους την απόφαση να το κάνω.Ήταν μια συζήτηση μεταξύ φίλων που έκανε αυτό το blog πραγματικότητα.Δεν θα είμαι ο μόνος συντάκτης εδώ και τα άτομα που θα γράφουμε,ελπίζουμε να το βρείτε ενδιαφέρον.Αυτό το blog θα είναι μια γωνία που θα ξεδιπλώνουμε τις σκέψεις μας στο τέλος μιας μεγάλης ημέρας,θα μοιραζόμαστε εμπειρίες και γενικά θα μιλάμε για την «ζωή».Καλή μας αρχή λοιπόν και.. C’est la vie!